Pagina 16 de 20

Bu yeşil nurun içinde Deli Mehmed'in kanlı boynuna sarılmış beyaz

kanatlı bir melaike, hem onu nurdan elleriyle okşuyor, hem açık

alnını öpüyordu. Bu sıcak, bu yeşil nur büyüdü. Taştı. Bütün alem

bu nurun içinde kaldı. Kuru Kadı'nın gözleri kamaştı. Ruhu yandı.

Kendinden geçti.

����

Onu, daha ilk defa böyle derin bir uykuya dalmış gören yoldaşları

zorla kaldırdılar. Koltuklarına girdiler: - Haydi, kapı

kapanacak, dediler; içeri gir. Kuru Kadı'nın dili tutulmuştu.

Cevap veremedi. Sarhoş gibi sallana sallana hisara girdi. Hala

titriyordu. Palanganın içinde Deli Hüsrev'in menzilinden geçerken

durdu. Kulak verdi; ağlıyor mu, inliyor mu diye... Hayır, Deli,

şıkır şıkır, atını kaşağılıyor, keyifli bir türkü söylüyordu.

Seslendi: - Hüsrev!.. - Efendim? ..... Kapı açıldı. Kaşağı

elinde, kolları paçaları sıvalı, başı kabak Deli Hüsrev... Daha

Kuru Kadı bir şey sormadan: - Gördün mü Deli Mehmed'in zevkini?

dedi. - Siz de benim gibi buradan gördünüz mü? - "Gözlüye hod

gizli yoktur!" Küttedek kapıyı kapadı. Yine türküsüne başladı.