पृष्ठ 10 / 14

Akşam yaklaştı. Hoca Efendi kollarını indirdi. Çoraplarını,

mestini giydi. Cübbesini omuzuna aldı. Hep bir ağızdan, kerrat

cetvelinin tegannibir ahenkle inleme, genizden ses çıkarma sinden

sonra ilahiye başladık. Ben nihayete doğru yanımdaki çocuğu

dürterek kalktım. O da kalktı. Ellerimizi kaldırdık. Hoca Efendi

bağırdı: "Ne var?" "Abdurrahman Çelebi'yi hazırlayalım mı?"

"Haydi, pekala, çabuk!"

Kapıdan çıktık. Her akşam Hoca Efendi'nin izin verdiği iki çocuk

önden çıkar, eşeğin yularını, semerini vururdu. Taş merdiveni

koşarak indik. Abdurrahman Çelebi, yiyemediği otların üstüne

uzanmış yatıyordu. Tekmeleyerek kaldırdık. Yularını, semerini

vurduk. Artık ilahi sesleri kesilmişti. Ben cüzdanımdan içi

enfiye dolu kağıt boruları çıkardım. Yavaşça eğildim. Abdurrahman

Çelebi daha bir şey anlamıyordu. Bu borulardan bir tanesini bütün

kuvvetimle burnuna üfledim. Genzine bir tabanca sıkılmış gibi

şaha kalktı, ikinci boruyu üfleyemedim. Yularından tuttum.

Sıçrata sıçrata taş merdivenin önüne doğru götürdüm. Öteki çocuk

yanımdan geliyor, gülmemek için eliyle ağzını tutuyordu. Hoca

Efendi cübbesini giymiş, vakarla yavaş yavaş merdivenlerden

iniyordu. Çocukların hepsi bir turna dizisi gibi arkasından

iniyorlardı. Eşek şaha kalkıyordu. "Ne olmuş bu hayvana?" "Bilmem

efendim, uyuyordu..." "Gemini yanlış vurmuşsunuz." "Hayır."

"Getirin bakayım."