Pagina 594 di 887

Ook zy zou thans, nu 't al zoo licht werd, haar oogen inspannen

met vruchtelooze vermoeienis om de blikken te buigen over de kim,

opdat ze de zon zouden ontmoeten, de trage zon, die wegbleef ...

wegbleef ...

Daar kwam een streep van blauwig rood die zich vastklemde aan de

wolken, en de randen werden licht en gloeiend, en 't begon te

bliksemen, en weer schoten er pylen van vuur door het luchtruim,

maar ze vielen niet neder ditmaal, ze hechtten zich vast op den

donkeren grond, en deelden hun gloed mede in grooter en grootere

kringen, en ontmoetten elkander, kruisend, slingerend, wendend,

dwalend, en ze vereenigden zich tot vuurbundels, en weerlichtten

in gouden glans op een grond van paarlemoer, en er was rood, en

blauw, en geel, en zilver, en purper, en azuur in dat alles ... o

God, dat was de dageraad: dat was het weerzien van Adinda!