23ページ中21ページ

...Geçtiği yollardan gece gündüz dörtnala döndü. Üsküdar'a

girdiği zaman, Muhsin Çelebi'nin cebinde tek bir akçe kalmamıştı.

Süslü hademelerine dedi ki: - Evlatlarım! Bindiğiniz atları,

haşaeyer örtüsü ları, takımları, üstünüzdeki esvâbları,

belinizdeki murassâsüslü hançerleri size bağışlıyorum. Bana

hakkınızı helal ediyor musunuz? - Ediyoruz. - Ediyoruz. -

Anamızın ak sütü gibi. Cevabını alınca onları başından savdı.

Geniş bir nefes aldı. Evine uğramadan, deniz kıyısına koştu. Bir

kayığa atladı. Sadrazamın konağına gitti. Nameyi Şah'a verdiğini,

hiçbir hakarete uğramadığını, Şah'ın müsaadesine tenezzül etmeden

habersizce kalkıp İstanbul'a döndüğünü söyledi. Zaten Sadrazam,

onun vazifesini hakkıyla ifa edeceğinden son derece emindi.

Yollara, derebeylerine, aşiretlere dair bazı şeyler sordu. Çelebi

kalkıp çekileceği zaman: - Ben satın almak istiyorum, oğlum,

kaftanın burada mı? dedi. - Hayır, getirmedim. - Acemistan'da mı

sattın? - Hayır, satmadım. - Çaldırdın mı? - Hayır.