20페이지 중 18페이지

Ama o zaman eski şevki kayboluverdi. Ruhuna koyu bir karanlık

doldu. Kalbine acı bir ağırlık çöktü. Artık Deli Mehmed'in yeşil

nurdan mezarı içinde sürdüğü ilahi zevki göremez oldu. Bu

mahrumiyet onu delirtti. Yemekten, içmekten kesildi. Bir gün yine

perişan, kırlarda dolaşırken Deli Hüsrev'e rastgeldi. Meğer o da

geziniyormuş. Elindeki yayıyla yavaşça Kuru Kadı'nın arkasına

dokundu. - Ahmak, dedi, neye gördüğünü halka söyledin? Adam

gördüğünü kâle geçirirse kazandığı hâli kaybeder.

Eğer susaydın, gördüğün keramete ölünceye kadar şahit

olacaktın... Kuru Kadı yere diz çöktü, ağlamaya başladı: - Çok

perişanım, diye inledi, lütfet. Gel, beni gaflet uykusundan

uyandır. Benim o görmüş olduğum ahvâl ne hikmettir? İçinde

aklımı kaçırdığım bu mehâbet, bu heybet nedir? Benimle

senden başka onu gören oldu mu? - Bir gören daha var. O "can"

herkese görünmez. - Kimdir? - Bilemezsin... - Başkaları görmedi

de, biz ikimiz niçin gördük? - Şehitlik müjdesidir!