14페이지 중 12페이지

Hoca Efendi bir an şaşırdı. Bineceği zamanlar, "Oh benim

Abdurrahman Çelebi, oh benim Abdurrahman Çelebi!" diye diye

sevgiyle okşadığı eşeğine dehşetle baktı. Kapının yanından bir

çocuk içeri koşmuş, falakayı, değneği çıkarmıştı. Abdurrahman

Çelebi'cik düzensiz aralarla hapşırıyor, burnunu yere sürmek

istiyordu.

Falaka, değnek, elden ele Hoca Efendi'nin önüne kadar geldi.

Çocuklar gülmekten katılıyorlar, "Karınız boş düşer! Karınız boş

düşer!.." diye bir ağızdan tekrarlıyorlardı. Çocuklara mı, eşeğe

mi, neye kızdığını bilmeyen Hoca Efendi, gayr-i ihtiyâri,

"Yıkınız!" emrini verdi.