14페이지 중 13페이지

Belki yirmi çocuk Abdurrahman Çelebi'nin başına üşüştü. Uzun bir

uğraşıdan sonra yere yatırdık. Arka ayaklarını falakaya taktık.

Hoca Efendi sopayı eline aldı. Nallar gibi "tak tak" vurmaya

başladı. Eşek debeleniyor, çocuklar bağırıyor, gülüyor, naralar

atıyorlardı. Müthiş bir gürültü... Ansızın arkadan bir çocuk;

"Kaymakam Bey!" diye bağırdı. Hepimiz sustuk. Yüzümüzü avlu

kapısına çevirdik; siyah setre pantolonlu, kırmızı fesli, ekşi

suratlı bir adam... Sağında solunda birer zaptiye dimdik

duruyordu. "Ne oluyor, Hoca Efendi?" diye sordu.

Hoca Efendi fena halde şaşaladı. Önüne baktı. Değnek elinden

düştü. Falakayı tutanlar bıraktılar. Kurtulan ürkmüş eşek çifte

ata ata, kestane ağaçlarının altına kaçıyor, hem de avazı çıktığı

kadar anırıyordu. Kaymakam avluya girdi. Yavaş yavaş yürüdü.

Mektebin önüne yaklaştı. Kaşları çatılmıştı. Hiddetle tekrar

sordu: "Ne yapıyordunuz?" "Şey... Efendim..."