Sayfa 495 / 525

"Velen zag ik dood op den weg liggen, anderen onder de boomen

naar lucht snakken, en weer anderen vond ik stervende, nauwelijks

hoorbaar kreunend: 'Honger, honger!'"

Irving, die van zulke vreeselijke tooneelen, uit afkeer er van,

geen melding maakt, schrijft: "Het is onmogelijk, om de

schilderij, door den eerwaardigen Las Casas opgehangen, en die

schilderde niet wat hij gehoord maar wat hij gezien had, aan te

vullen. De natuur, de menschelijkheid verzetten er zich tegen.

Genoeg is het te zeggen, dat de zware arbeid en het lijden, die

dezen zwakken en goedhartigen menschen werden opgelegd, zoo

ondraaglijk waren, dat zij er onder bezweken, en als het ware van

den aardbodem verdwenen. Velen maakten in wanhoop een einde aan

hun leven; moeders zelfs overwonnen haar natuur en doodden haar

zuigelingen, om hun een leven van ellende te besparen. Sedert de

ontdekking van het eiland waren nog geen twaalf jaren verloopen,

en toch waren er reeds veel honderdduizenden bewoners gestorven,

allen als ellendige slachtoffers van de hebzucht der blanken."