Sayfa 7 / 14

Beş dakika sonra kalfa geldi. Korkunç bir sahne başladı. Sopayı

biri bırakıp biri alıyordu. Nöbetleşe falaka tutuyorduk. Hepimizi

sıra dayağına çektiler. Bu günden sonra Hoca Efendi esneme ile

hapşırmayı en büyük kabahat sayıyordu. Hele hapşırmak...Kazara,

kendiliğinden hapşıranı, "Benimle eğleniyor musunuz?" diye yere

yıkıyor, bayıltıncaya kadar dövüyordu. Aksi gibi, benim hiç

durmadan esneyeceğim geliyor, hapşırmak istiyordum. Birkaç defa

bunun için dayak yedim. Hoca Efendi dayağı bitirince bütün

kuvvetiyle rahlesine vuruyor: "Kim hapşırırsa, şart olsun ki

öldürünceye kadar döveceğim! diye haykırıyordu. "Şart olsun, kim

hapşırırsa..."

"Şart olsun!" Bu nasıl yemindi? Evde anneme sordum. Başını

salladı. Gözlerini açtı: "Çok büyük yemin!" dedi. "Yalan yere bu

yemini eden çarpılır mı?" "Hayır." "Ya ne olur?" "Daha fena."

"Nasıl?" "Karısı boş düşer."