Sayfa 8 / 14

İyice anlamadım. Ama bu yeminin dehşetini mektepte çocuklara

etrafıyla söyledim. Artık hep, evli adamlar gibi, yalan-doğru,

biz de "Şart olsun!" yeminine başladık. "Vallahi, billahi!"

unutuldu. Hoca Efendi de her sabah rahlesine çökerken hiç

unutmuyor: "Kim hapşırırsa, şart olsun, öldürürüm!" diye

tekrarlıyordu.

����

Bir gün öğle paydosundan sonra içeri girdik. Her vakitki gibi

derin bir uğultu... Ben baktım, Hoca Efendi dalmış uyuyor! Hemen

ayağa kalktım. Çocuklara, işaret parmağımı dudaklarıma götürerek,

"Susunuz!" işaretini verdim. Ses seda kesildi. Hepsi ne

yapacağıma bakıyordu. Gözüme rahlenin üzerinde, kapağı açık duran

bir tabaka kadar büyük enfiye kutusu ilişmişti. Yürüdüm,

ayaklarımın ucuna basarak yaklaştım, kutuyu aldım. İçindeki

enfiyeleri cüzümün arasına boşalttım. Kutuyu yine açık olarak

yerine bıraktım. Çocuklar çekmek için etrafıma toplandılar.

"Hayır, biz çekmeyeceğiz" dedim. "Sonra hapşırırız. Uyanır." "Ya

sen ne yapacaksın?" "Görürsünüz..." "Ne yapacaksın, ne

yapacaksın?" "Söylemem diyorum. Çok güleceğiz."