Page 10 sur 23

Bu altın kaldırımlı, mina çiçekli, cenneti andıran nurani

yolların nihayetinde daima "kirli bir etek mihrabı" bulunduğunu

bilirdi. İnsanlık onun nazarında çok yüksek, çok büyüktü. İnsan,

arzın üzerinde Allah'ın bir halefiydi. Allah, insana kendi

ahlakını vermek istemişti. İnsan, her mevcudun fevkinde idi.

Kuyruğunu sallaya sallaya efendisinin pabuçlarını yalayan köpeğe

tabasbusyaltaklanma pek yakışırdı; ama, insana... Muhsin Çelebi,

her türlü zilleti hazmederek ikbal tepelerine iki büklüm tırmanan

maskara harislerden, izzetinefissiz kölelerden,

zahifelersürüngenler gibi yerlerde sürünen mülevvespis esirlerden

nefret ederdi. Hatta bunları görmemek için merdümgirizinsandan

kaçan olmuştu. Yalnız muharebe zamanları Guraba Bölüklerine

kumandanlık için meydana çıkardı. Huzurda serbest, tabii oturuşu

sadrazamı çok şaşırttı. Ama, kızdırmadı: - Tebriz'e bir elçi

göndermek istiyoruz. Tarafımızdan sen gider misin, oğlum? - Ben

mi? - Evet. - Ne münasebet?