7페이지 중 5페이지

Çitin kapısından geçtim. Gölgeli yoldan eve doğru koştum. Hasan'ı

çağırdım. Zavallının bir şeyden haberi yoktu. Koşarak arkamdan

geldi. Babam pek sertti. Bir bakışından ödümüz kopardı. Hasan'a

dedi ki: - Eğer yalan söylersen seni döverim! - Söylemem. -

Pekala, bu kaşağıyı niye kırdın? Hasan, Dadaruh'un elinde duran

alete şaşkın şaşkın baktı! Sonra sarı saçlı başını sarsarak: -

Ben kırmadım, dedi. - Yalan söyleme, diyorum. - Ben kırmadım.

Babam tekrar: - Doğru söyle, darılmayacağım. Yalan çok fenadır,

dedi. Hasan, inkarında inat etti. Babam hiddetlendi. Üzerine

yürüdü, "Utanmaz yalancı" diye yüzüne bir tokat indirdi. - Götür

bunu eve; sakın bunu bir daha buraya sokma. Hep Pervin'le

otursun! diye haykırdı. Dadaruh, ağlayan kardeşimi kucağına aldı.

Çitin kapısına doğru yürüdü. Artık ahırda hep yalnız oynuyordum.

Hasan evde mahpustu. Annem geldikten sonra da affedilmedi. Fırsat

düştükçe, "O yalancı" derdi babam. Hasan yediği tokat aklına

geldikçe ağlamaya başlar, güç susardı.