7페이지 중 6페이지

Zavallı anneciğim benim iftira atabileceğime hiç ihtimal

vermiyordu. "Aptal Dadaruh, atlara ezdirmiş olmasın?" derdi.

Ertesi sene annem, yazın gene İstanbul'a gitti. Biz yalnız

kaldık. Hasan'a ahır hala yasaktı. Geceleri yatakta atların ne

yaptıklarını, tayların büyüyüp büyümediğini bana sorardı. Bir gün

birdenbire hastalandı. Kasabaya at gönderildi. Doktor geldi.

"Kuşpalazı" dedi. Çiftlikteki köylü kadınlar eve üşüştüler.

Birtakım kuşlar getiriyorlar, kesip kardeşimin boynuna

sarıyorlardı. Babam yatağın başucundan hiç ayrılmıyordu. Dadaruh

çok durgundu. Pervin hüngür hüngür ağlıyordu. - Niye ağlıyorsun?

diye sordum. - Kardeşin hasta. - İyi olacak. - İyi olmayacak. -

Ya ne olacak? - Kardeşin ölecek! dedi. - Ölecek mi? Ben de

ağlamaya başladım. O hastalandığından beri Pervin'in yanında

yatıyordum. O gece hiç uyuyamadım. Dalar dalmaz, Hasan'ın hayali

gözümün önüne geliyor, "İftiracı! İftiracı!" diye karşımda

ağlıyordu. Pervin'i uyandırdım. - Ben Hasan'ın yanına gideceğim,

dedim. - Niçin? - Babama bir şey söyleyeceğim. - Ne

söyleyeceksin? - Kaşağıyı ben kırmıştım, onu söyleyeceğim. -

Hangi kaşağıyı?